Mijn oma, Anny Streng-Brand, vertelt mij op 90-jarige leeftijd één van de mooiste momenten van haar leven.

Toen haar man veertig jaar geleden plotseling overleed liet hij haar een groot gezin en een zware taak na. Op oudere leeftijd heeft zij, op advies van haar kinderen, haar hart gevolgd en is gaan reizen.

"Tien jaar geleden, op mijn tachtigste, maakte ik een reis naar China met een reisgezelschap.
Op een dag leidde een excursie ons naar een heilige plaats. Het was de bedoeling het gebouw blootvoets binnen te gaan. Mijn voeten waren dik van het lopen en ik zag het niet zitten om mijn schoenen uit te trekken. Ik zou ze niet meer aan weten te krijgen! De groep ging naar binnen en ik besloot een eindje te lopen. Na een tijdje vond ik een stoepje om op uit te rusten en keek wat rond. Aan de overkant van de weg lag een brede berm. In het hele straatje was niemand te bekennen.
Plots, stond in die berm aan de overkant een jonge man, zo tussen de 30 en 35. Hij stond naar mij te kijken. In zijn handen droeg hij een roos. Niet één die je zomaar plukt maar een lange rode roos. Er verstreek wat tijd. Daarna kwam hij ineens naar me toe, keek me aan, maakte een buiging en gaf me de bloem. Verrast riep ik: 'oh! dankuwel!'. Hij zei niets en vertrok weer. Ik dacht 'wat gek', keek over mijn schouder maar hij was weg. Er was niemand meer.

Dat deze man heel erg op mijn overleden echtgenoot leek besefte ik pas later. Buiten het verschil in huidskleur leken ze precies op elkaar.
Jammergenoeg heb ik de roos, toen we daar weggingen, in het hotel laten staan. Ik had hem graag meegenomen en gedroogd.
Mijn kinderen zeggen: ma, ma dat je die niet hebt bewaard.

Of het mijn man is geweest… ik weet het niet."